ဗုဒၶေဒသနာေတာ္အရ ျဗဟၼစိုရ္မ်က္စိျဖင့္ လူကိုၾကည့္ေသာအခါ လူအားလံုးကို တစ္တန္းတစားထဲ တန္ဖိုးထား၍ ၾကည့္ရသည္မဟုတ္၊၊
သူတို႕၏ ကာလ၊ ေဒသ၊ ကုလာစာရတို႕က ပံ့ပိုးထားေသာ သိကၡာသံုးပါးစြမ္းအင္ကို ဖြဲ႕စည္းျခင္း၏ သိပ္သည္းမႈ အခ်ိဳးအဆအလိုက္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ လူ၏ဝိေသသ အသြင္မ်ားကိုပါ ၾကည့္ရျခင္းျဖစ္၏၊၊
ထိုသို့ၾကည့္ျခင္းကို ဘက္လိုက္ေသာ ၾကည့္ျခင္းဟု မဆို၊၊ သူ၏ ေက်းဇူးနွင့္ဂုဏ္ကိုသိျခင္း
``အဓမၼ´´ က``ဓမၼ´´ အေပၚ မလႊမ္းမိုးနုိင္ေအာင္ အားထုတ္ျခင္း ဟူသည္မွာ ဤေလာက၌ ဒုစရုိက္တရားမ်ား ကင္းေဝးျပီး သုစရုိက္တရားမ်ား ထြန္းကားလာေအာင္ အားထုတ္ျခင္းျဖစ္၏၊၊ ဤသို႕အားထုတ္ရန္ လူတိုင္း၌ တာဝန္ရွိ၏၊၊ ထိုတာဝန္ကို ေက်ပြန္စြာထမ္းေဆာင္နုိင္ရန
အတၲပါးေလေသာအခါ မိမိအတြက္ ပစၥည္းဥစၥာ ရရွိမႈ႕ကိုလည္း မငဲ့ကြက္၊ မိမိအတြက္ အမ်ား၏ အသိအမွတ္ျပဳ ခံရျခင္းကိုလည္း မငဲ့ကြက္၊ မိမိအတြက္ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားမႈကိုလည္း မငဲ့ကြက္၊၊
ဤေနရာ၌ ပစၥည္းဥစၥာ ရရွိမႈကို ``လာဘ´´ဟုေခၚ၏၊၊
အသိအမွတ္ျပဳ ခံရမႈကို ``သကၠာရ´´ ဟုေခၚ၏၊၊
ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားမႈကို ``သိေလာက´´ဟုေခၚ၏၊၊
အတၲသည္ တဏွာျဖင့္ စြဲယူထားေသာ အတၲလည္း ရွိ၏၊၊
မာနျဖင့္ စြဲယူထားေသာ အတၲလည္း ရွိ၏၊၊
ဒိ႒ိျဖင့္ စြဲယူထားေသာ အတၲလည္း ရွိ၏၊၊
ထိုအတၲ သံုးမ်ိဳးလံုးသည္ပင္ စစ္မွန္ေသာ ခ်မ္းသာ၏ ပဓာန အႏၲရာယ္ျဖစ္၏၊၊
ေသာကနွင့္ ပရိေဒဝတို႕ကို ဖန္ဆင္းသူျဖစ္၏၊၊
ဒုကၡနွင့္ ေဒါမနႆ တို႕၏ အုတ္ျမစ္ျဖစ္၏၊၊
[ ဦးေရႊေအာင္ ( မဟာဝိဇၨာ<သကၠတ>၊ ဝဋံသကာ နွင့္ သိေရာမဏိ ]
No comments:
Post a Comment