ဘဝတစ္ခုဟာ ဘယ္ကစလည္းဆိုရင္ ပဋိစၥသမုပၸာဒ္ကို ၾကည့္ပါ `` အဝိဇၨာပစၥယာ သခၤါရာ၊ သခၤါရပစၥယာ ဝိညာဏံ´´- ဝိညာဏ ဆိုတာဟာ ဘဝတစ္ခုရဲ႕အစပဲေပါ့၊ ဘဝအစျဖစ္တဲ့ ဝိညာဥ္ဆိုတဲ့ ပဋိသေႏၶစိတ္ကေလးကို ဘယ္သူက ဖန္တီးေပးလိုက္တံုးဆိုေတာ့ သခၤါရဆိုတဲ့ ကံတရားက ဖန္တီးေပးလိုက္တာ၊၊ ဘယ္လို ဖန္တီးတယ္ဆိုတာ သိရေအာင္ အက်ဥ္းခ်ံဳးေျပာရမယ္ဆိုလို႔
လူတစ္ေယာက္ဟာ ေသခါနီးဆဲဆဲအခ်ိန္မွာ စိတ္ထဲမွာေပၚလာတတ္တယ္၊၊ အဲဒီေပၚလာတဲ့ အာရုံေတြကစိတ္ကို လႊမ္းမိုးေနတယ္၊၊ ေသခါနီးဆဲဆဲမွာ အာရုံတစ္ခုအေပၚမွာ စိတ္ေရာက္ေနတတ္တယ္၊၊ အဲဒီ အစြဲေလးနဲ႔ ဒီဘက္ဘဝ အဆံုးသတ္သြားရင္ လာမယ့္ဘဝမွာလည္း အဲဒီ အာရုံေလးနဲ႔ပဲ ျဖစ္သြားတယ္၊၊ အဲဒီလိုျဖစ္သြားတဲ့ အခါမွာ ဒီဘဝ ရုပ္ခႏၶာကိုယ္ျကီးထဲက ဘာမွပါသြားတာ မဟုတ္ဘူး၊၊ နာမ္ကလည္း ပါသြားတာတစ္ခုမွ မရွိဘူး၊ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုလို႔ရွိရ
ကဲ...စဥ္းစားျကည့္ေပါ့၊ ေျခလွမ္းလွမ္းတဲ့အခါ ဒုတိယေျခလွမ္းေရာက္ရင္ ပထမေျခလွမ္းမရွိေတာ့ဘူး၊၊ တတိယေျခလွမ္းလွမ္းရင္ ဒုတိယေျခလွမ္းမရွိေတာ့ဘူး၊၊
အဲဒီအတိုင္းပဲ၊ အားလံုးဟာ ေပၚလာျပီး ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားေနတာ၊၊ အဲဒီေတာ့ ဒီဘဝကူးတဲ့အခါ ဒီဘဝက ဘာမွ ပါမသြားဘူး၊၊ သို႔ေသာ္ ကံရဲ႕အဟုန္ေျကာင့္ ကံကေန အာရုံတစ္ခုကို ဖန္တီးထားလိုက္တဲ့အခါ သူသြားရမယ့္ ဘဝတစ္ခုရဲ႕ အာရုံတစ္ခုဟာ သူ႔စိတ္ထဲေရာက္ေနတယ္၊၊ ငရဲမီးျမင္ရင္လည္း ျမင္မယ္၊၊ ေတာအုပ္ျကီးထဲေရာက္ရင္လည္း ေရာက္ေနမယ္၊၊ သူ႔စိတ္ထဲ အဲဒီလို တစ္ခုခုအာရုံရွိေနေအာင္ ကံကလမ္းခင္းေပးထားတယ္၊၊
အဲဒီ ကံလမ္းခင္းတဲ့အတိုင္း ဘယ္သူက ေလွ်ာက္သြားသလည္းဆိုရင္ ပဋိသေႏၶစိတ္ကေလးက ေလွ်ာက္သြားတာ၊ ဘြားခနဲေပၚသြားတယ္၊၊ အေျကာင္းတိုက္ဆိုင္လို႔ ေပၚသြားတယ္၊၊ ဒါေျကာင့္မို႔ ျမတ္စြာဘုရားက ``ကမၼံ ေခတၱံ၊ ဝိညာဏံ ဗီဇံ´´- ကံက အဲဒီအခ်ိိ္န္မွာ ေျမျကီးပဲ၊၊ ဒါျပင္ ဘာမွ ေျမျကီးမရွိဘူး၊၊ ကံပဲရွိတယ္၊၊ ဘဝတစ္ခု စတဲ့အခါမွာ ေျမျကီးေပၚမွာ ဝိညာဏ္မ်ိဳးေစ့ေလး က်တယ္လို႔ေျပာတာ၊၊ ကံဆိုတာ လယ္ေျမပဲ၊ အပင္ေပါက္တဲ့ေျမကို ေခတၱလို႔ ဆိုတာ၊ အပင္ေပါက္နုိင္တဲ့ ကံေျမလႊာမွာ ဝိညာဏ္ဆိုတဲ့ မ်ိဳးေစ့ကေလး က်ေရာက္ေပါက္ဖြားတာ၊၊ တဏွာဆိုတဲ့ အတြယ္အတာကေလးက ေပါက္လို႔ရေအာင္ အစိုဓာတ္ ထည့္ေပးတာ၊၊
သစ္ေစ့ရဲ႕သဘာဝအတိုင္း အေစ့ေလးတစ္ခုက ေပါက္ဖို႔ရာအတြက္ ရွိရမယ္၊၊ ေျမနဲ႔ေရ ေပါင္းလိုက္ရင္ သူေပါက္မယ္၊၊ အဲဒီလို ဝိညာဏ္မ်ိဳးေစ့ေလးဟာ ကံဆိုတဲ့ ေျမလႊာေပၚမွာ တဏွာဆိုတဲ့ေရ ျဖန္းေပးလိုက္တာနဲ႔ သူပဲ အပင္ေလးေပါက္သြားတယ္၊၊ ေၾသာ္ ဘဝတစ္ခုစျပီး ဝိညာဏ္မ်ိဳးေစ့ အဲဒီ ဝိညာဏ္မ်ိဳးေစ့ေလး က်လိုက္တာနဲ႔ ဝိညာဏ္မ်ိဳးေစ့ေလးနဲ႔ ဆက္သြယ္ျပီးေတာ့ နာမရူပဆိုတဲ့ နာမ္ေတြ ရုပ္ေတြရလာတယ္၊၊ ျကီးထြားလာတယ္၊၊ တျဖည္းျဖည္း ကာလလ ေရျကည္ကေနစျပီး ျကီးထြားလာတယ္၊၊
ျကီးထြားလာေတာ့ ဘာေတြ ဆက္ျဖစ္လာသလဲဆိုရင္ ပဋိစၥသမုပၸာဒ္နဲ႔ အျကမ္းဖ်င္းေျပာရေအာင္ ပဋိသေႏၶစိတ္ကေလး စတည္လိုက္တာနဲ႔ အဲဒီနာမ္ရုပ္အစ ျဖစ္ရာဌာနကို ကလလ ေရျကည္လို႔ေခၚတယ္၊၊ အဲဒီ ကာလလေရျကည္ေလးဟာ တစ္ပတ္ျကာတဲ့အခါ အျမွဳပ္ေလး(အဗၺဳဒ) ျဖစ္လာတယ္၊၊ ေနာက္တစ္ပတ္ျကာေတာ့ သားတစ္ကေလး(ေပသိ) ျဖစ္လာတယ္၊၊ ေနာက္တစ္ပတ္ေက်ာ္တဲ့အခါ မာမာအတံုးကေလး(ဃန) ျဖစ္လာတယ္၊၊ ေနာက္ ၅ပတ္ေျမာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ခက္မ(ပသာခ) ေပၚလာတယ္၊၊ ဖုေလး (၅)ခုေပၚလာတယ္၊၊ အဖုေလး တစ္ခုကေခါင္းေပါ့ အဖုေလး၂ခုကလက္၊ ေအာက္အဖုေလး ၂ခုက ေျခေထာက္ျဖစ္ဖို႔ အဖု ၅ခုေပၚလာတယ္၊၊ ခက္မငါးျဖာ ေခၚတယ္၊၊ အဲတာ (၅)ပတ္ေျမာက္ရက္ေပါင္း (၃၅)ရက္မွာ ေပၚလာတယ္၊၊
အဲဒီက ရင့္က်က္လာလို႔ ရက္သတၱ (၈)ပတ္ေျမာက္၊ (၅၆)ရက္အတြင္းရွိ သေႏၶသားကို embryo လို႔ေခၚတယ္၊၊ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ သေႏၶသားကို fetus (foetus)လို႔ ေခၚတယ္၊၊ အဲဒီကေနျပီး က်မ္းဂန္ထဲမွာ (၇၇)ရက္၊ သို႔မဟုတ္ (၁၁)ပတ္ေျမာက္မွာ မ်က္လံုးတို႔ နားတို႔ တျဖည္းျဖည္းေပၚလာတယ္၊၊ (၄၂)ပတ္ (၂၄၉)ရက္က်ေတာ့ ဆံပင္ေလးေတြ ေပါက္လာတယ္၊၊ ဒီဘဝကဟာေတြက ေနာက္ဘဝအတြက္ ဘာမွပါမသြားဘူး၊၊ ကံေျမလႊာေပၚမွာ ဝိညာဏ္မ်ိဳးေစ့ေလး က်ရာက အသစ္တဖန္ ျပန္စရတာပါ၊၊
ဥပမာ သစ္ေစ့ကေလးတစ္ခုကို စိုက္လိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ပထမ အျမစ္ကေလးဆင္းလာတယ္၊၊ အျမစ္ဆင္းေတာ့ အေပၚမွာ အေညွာင့္ေလးတတ္လာတယ္၊၊ အဲဒီကေနျပီး ပင္စည္ ျဖစ္လာတယ္၊၊ အကိုင္း အခက္ ျဖစ္လာတယ္၊၊ အရြက္ေလးေတြ ပါလာတယ္၊၊ အခ်ိန္တန္ေတာ့ အပြင့္ေလးေတြနဲ႔၊ ေနာက္ေတာ့ အသီးသီးေလးေတြ ျဖစ္လာတယ္၊၊ လူလည္း ဒီတိုင္းပါပဲ၊၊ ဘာေတြက အကူအညီေပးလို႔ ျကီးထြားလာတာလဲဆိုေတာ့ ကံ၊ စိတ္၊ ဥတု၊ အာဟာရ ဒီအေျကာင္းေလးပါးေျကာင့္ပဲ လူရဲ႕ရုပ္ခႏၶာကိုယ္ဟာ ျကီးထြားလာရတယ္၊၊ ဒါကေတာ့ ရုပ္တရား ျဖစ္ေပၚလာပံု ျဖစ္ပါတယ္၊၊
(နာမ္တရား ျဖစ္ေပၚလာပံု ဆက္ေဖာ္ျပေပးပါ့မယ္၊၊ )
(ဘဒၵႏၲနႏၵမာလာဘိဝံသ တရားေတာ္မွ ထုတ္နႈတ္ေဖာ္ျပသည္)
Can't read font
ReplyDelete