သတၱသဂၤဟႏွင့္ ေလာကသဂၤဟ

*သတၱသဂၤဟနွင့္ ေလာကသဂၤဟ*

မျမင့္ျမတ္သူတို႔သည္ သူတစ္ပါးက မိမိထက္ သာသြားမွာကိုစိုးရိမ္၏။ ပူပန္၏။ မနာလို၏။ ဝန္တို၏။

ျမင့္ျမတ္သူတို႔ကား သူတစ္ပါးရွိရင္းစြဲ အေျခအေနမွ ေရြ႕ေလ်ာနိမ့္က်သြားမွာကို စိုးရိမ္၏။ ပူပန္၏။ မိမိထက္ သာသြားသည္ကို ၾကည္နႈး၏။ ဝမ္းေျမာက္၏။ ခ်ီးက်ဴး၏။ အားတတ္၏။ ဤသည္မွာ ျမင့္ျမတ္သူမ်ားနွင့္ မျမင့္ျမတ္သူမ်ား အေနျဖင့္ဘဝခရီးကို ေလွ်ာက္ၾကရာ၌ မ်က္နွာမႈရာ တူရူခ်င္း ျခားနားပံု ျဖစ္၏။

အမွန္အားျဖင့္ လူသာမက သတၱဝါအားလံုးသည္ ဤတူရူနွစ္ဖက္အနက္ တစ္ဖက္ဖက္သို႔ ခဏတိုင္းခဏတိုင္း ေလ်ွာက္ေနၾကသည္ ျဖစ္ပါ၏။ ထိုသို႔ ေလ်ွာက္ေနၾကေသာ္လည္း မိမိတို႔အေနျဖင့္ မည္သည့္တူရူအတိုင္း ေလ်ွာက္ေနၾကသည္ကို အမွန္အတိုင္း မသိၾက။ အမွန္အတိုင္း မသိၾကေသာေၾကာင့္သာ မိမိတို႔ေလ်ွာက္ေနၾကေသာ တူရူကို မွန္ေသာတူရူဟူ၍ ထင္မွတ္ေနၾကျခင္းျဖစ္၏။ ထိုသို႔ ထင္မွတ္ေနေသာေၾကာင့္သာ မျမင့္ျမတ္သူမ်ားသည္ မိမိတို႔အေနျဖင့္ သတၱသဂၤဟတူရူအတိုင္း ေလ်ွာက္ေနျခင္းျဖစ္ပါလ်က္ မိမိတို႔သည္ ေလာကသဂၤဟ တူရူအတိုင္း ေလ်ွာက္ေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ေၾကြးေၾကာ္ၾက၏။

မိမိတို႔သည္ ကိုယ္က်ိဳးကို ပဓာနထားကာ အမ်ားအက်ိဳးတည္းဟူေသာ မ်က္နွာဖံုးျဖင့္ လုပ္ေနျခင္း ျဖစ္ပါလ်က္ အမ်ားေကာင္းစားေရးအတြက္ လုပ္ေနၾကျခင္းျဖစ္၏ ဟူ၍ လည္းေကာင္း၊ ၂၄နာရီလံုးလံုး မအိပ္မေနလုပ္ေနၾကျခင္း ျဖစ္၏ ဟူ၍ လည္းေကာင္း ေၾကြးေၾကာ္ၾက၏။ ဤေၾကြးေၾကာ္ခ်က္မ်ိဳးကို ``ပပဥၥ´´သိျဖင့္ ေၾကြးေၾကာ္ျခင္းဟုဆိုရ၏။ အဂတိေလးပါးျဖင့္ ေျကြးေၾကာ္ျခင္း ဟူ၍လည္း ဆိုရ၏။ ``ပပဥၥ´´သိ ဟူသည္မွာ ``အတၱဒိဠိ´´ျဖစ္၏၊၊ ေဒသနာေတာ္၌ ဤသို႔ ေျကြးေၾကာ္ျခင္းကို ဤသို႔ ဆို၏။

အနေယာ နယရူေပန ဗုဒိၶမကၠမၼ တိ႒တိ
``မွားေသာ နည္းသည္ မိမိ၏ အသိဉာဏ္ကို ေက်ာ္လႊား၍ မွန္ေသာနည္း အသြင္ျဖင့္ ရပ္တည္တတ္၏။´´

အမွန္အားျဖင့္ မျမင့္ျမတ္ေသာ လူမ်ားသည္ အတၱသိအားျကီးလာေသာအခါ အမွားကို အမွန္ထင္တတ္ၾက၏၊ မေကာင္းကို အေကာင္းထင္တတ္ၾက၏၊ မိတ္ေဆြကို ရန္သူ ထင္တတ္ၾက၏၊၊ ဤသို႔ ထင္ျခင္းသည္ မိမိတို႔ ပ်က္စီးျခင္း၏ သေကၤတျဖစ္၏၊၊ မိမိတို႔ ပ်က္စီးျခင္း၏ အရိပ္နိမိတ္ ျဖစ္၏၊၊

ထိုသို႔ျဖစ္ေသာ္လည္း ``ငါမွန္တယ္´´ ဟူ၍သာ ဇြတ္အတင္း မိမိ၏အယူအဆကို ဖက္တြယ္ထားတတ္၏၊၊ ဤသေဘာကို ``အာဓာနဂၢါဟီ´´ ဟူ၍ ဆို၏၊၊ အကယ္၍ မွားမွန္းသိေနသည့္တိုင္ေအာင္ ``မထူးေတာ့ပါဘူးကြာ´´ ဟူေသာ ခံယူခ်က္ျဖင့္ မိမိ၏ အယူကို မစြန္႔ဘဲ ဇြတ္အတင္း ဆက္လုပ္တတ္၏၊၊ ဤသေဘာကို ``ဒုပၸ႗ိနိႆဂၢိ´´ ဟူ၍ ဆိုရာ၏၊၊ ဤသည္မွာ မျမင့္ျမတ္သူတို႔၏ လကၡဏာျဖစ္၏၊၊ ဤသို႔ေသာ သူမ်ားကို က်မ္းဂန္မ်ား၌ ``ဒုဗၺစ´´ ဟူ၍ ဆို၏၊၊ ဒုဗၺစ ဟူေသာ ပါဠိေဝါဟာရ၏ အနက္မွာ ``ေျပာရဆိုရခက္သူ´´ ဟူ၍ ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ေျပာရဆိုရခက္သူ ဟူသမ်ွသည္ မျမင့္ျမတ္သူတို႔ ျဖစ္၏၊၊

(ဆရာ ဦးေရႊေအာင္စာအုပ္မွ ထုတ္နႈတ္ေဖာ္ျပသည္၊၊)